me, myself and I

Yok hayır, nasıl yazarsam yazayım dışında kalıyorum masalın. Doğal bir şey bu. Bir masalda yaşamıyorum, Antalya'da yaşıyorum. Bir masala ev sahipliği yapabilecek en son yer. Ya da en son zaman mı? Ama masalların ne zaman geçtiğini bilmeyiz ki... Öyle bir zaman yoksa, o masalların geçtiği dünyalar hiç varolmadıysa nasıl düşünüldü/yaratıldı? Bence herkes bir masalın içinde yaşıyordu bir zamanlar. -ya da herkes kendi masalının başkahramanıydı, evet olmuşken böyle olsun değil mi?- Sonra bir olay oldu. Masal dünyasından kovulduk. (Kovulduk deyince, cennetten kovulmayı hatırlatmasın size. Çünkü masal dünyası cennet olamaz.) Ceza olarak bizi bu dünyaya attılar,  diyecektim ama dünya gayet güzel, sorun dünyada değil başka bir şeyde. Hah, ceza olarak bizi insan mı yaptılar yoksa? Ama masallardakiler insan değil mi sanki? Sorun ne o zaman? Sorun 20-21. yüzyıla kadar hayatta kalmış olmamız mı? Yine zamana geldim. Bilemiyorum bir yere vardıramıyorum. Sorunun nedenini bir türlü b...

 Bu ne harika kliptir ya.

Bir kitap ki, 10 yaşındaki çocuklara yazılan türden. Ama 17 yaşındayken hala başucu kitabın olan. Yolunu şaşırdığında yol tarifi soracağın. İçindeki yaratıların güzelliğine tezat derecede hafif. Neyse ki yıpranmaya meyilli olmayan. Ben herhalde önceki hayatımda Zackarina'ydım, dedirten. Hep buradasınız Zackarina ve Kumkurdu. Bi Ozan, bi siz, bir de birkaç başka kişi, yaratı.

Bir kırmızı bisiklet. Bir polaroid. Birkaç arkadaş. Renkler. Yansımalar. Üretim. Keşifler. Bunlar çok güzel şeyler. Ama hiçbirisi göstermelik olmayacak bunların. Bu arkadaşlar Ozan gibi olacak bir de. Tanımlayamadığın türden bir şey, Ozan gibi arkadaş. Tanımlamaya çalışmanın gereksiz olduğu bir şey. Sadece yaşanması gereken ve hatta anlatılmaması gereken belki. Ama insan özleyince, bir yerlere dökesi geliyor taşları. Gerçekten, çok içten ve ciddi olarak söylüyorum ki, 2 yıl sonrası çok başka olacak. Şüphe yok.