me, myself and I

Bu aralar cidden güzel şeyler oluyor. Yakın zamanda fazlasıyla sevgi dolu kısa bir yolculuğum oldu, küçük tatlı ritüeller biriktirmiş halde ve armağanlarla döndüm oradan. 1,5 yıl önce Anadolu'nun farklı köşelerindeki köyleri gezerek farklı müzik enstrümanlarını ve yerel ezgileri toplayan gezgin bir kadınla tanışmıştım, şimdi yollarımız yine kesişti. Geçen sene sonlarına doğru da harika dans eden ve her gördüğünü (özellikle de kadınları) dansa kaldıran başka bir kadınla tanışmıştım, bugün yine onunla yolum kesişti. Sanırım böyle "rastlantılar" yol ayrımlarında olur, değil mi? En azından ben buna yoruyor ve yolumu iyilikten güzellikten tarafa çevirmeye niyet ediyorum bundan sonrası için. Ve Ankara denen şu kafamı karıştıran şehirde ilk ama ilk kez kendimi güven içinde hissediyorum. Bi şey yapmalı'yı yeniden idrak ediyorum. Yakın zamanda yeni bir seyahate başlayacak olmanın heyecanı ve motivasyonunu da buradan duyurayım istedim biraz. Pek çok şey aldım, topladım şimdiye...

Her şey olmuş olmak mümkün mü? (H) Habire olasılık oluşturmaya kafamın basması, hayatımın hiçbir döneminde bir adet dahi değişkenin sabit kalmamasından kaynaklanıyor desek? Eyvallah. Kafam da güzel, buna da eyvallah, Memnunum yani, ne kadar yorucu gelse de ben olmak, halimden memnun gibiyim. Bu sene öyle ağırdı ki. Küçükken inandırıldığımız bi şeylerin çöküşüyle inandırıldığımız başka şeylerin şahlanışı aynı döneme denk geldiğinde kafamız karışıyor. Aşk, sevgi, nezaket, merhamet, şefkat, birbirine bakmak... Sevgiliden ayrılınca sanırım ilk fark ettiğim kimsenin birbirine günlük hayatında sevgi vermediğini görmek oldu. İyi duygular...onlar yoklar, havaya karışmışlar bi ara. Bu ne zaman oldu bilmiyorum. Ya da nerede. Yine uzayın ve zamanın denklemdeki yerlerini karıştırdığım noktalardan birindeyim. Kendilerinden, etraflarından habersiz çok insan var. Uyuşmuş çok insan var. Ne yapmakta olduklarının farkında olmayan çok insan var. Ne kendi dertlerinin ne başkalarının dertlerinin büyüklüğün...