me, myself and I

Başta hayatını kurtaran tamponu kanama durduktan sonra bastırmaya devam edersen artık dokuyu nefessiz bırakır. Nefessiz, besinsiz iyileşmeye mahkum edemezsin yarayı. Kapanmış görünebilir ama iyileşmez.

 Mor ve Ötesi, şarkısında “heeeeer şeyiii, her şeyiiii bıraktıııııım, artık çook muuutluyuuuum” diyordu. Bırakıyorum ben de. Bu yine iyi, tanıdık bi his de, şu çok acayip: hayatıma özel birini dahil etmeye dair bir temkin geldi sonunda içime. Kendimi bi şeylerin içine atmak ve o yolculuğun tadını çıkarmak bende bir heyecan uyandırmıyor artık. Begüm’le buluşmuştuk 1-2 ay önce, bu konuda taban tabana zıt oluşumuzla ilgili konuştuk. O, biriyle olmadan önce o kişiyi uzun uzun tanımak, arkadaş olmak ve sonrasında bir beraberlik düşünecek seviyeye gelmekten bahsediyordu. Bense birine içimde bir şeylerin kıpraştığını hissetmeyedurayım, hemen kendimi bırakıyordum. Şimdi de bırakıyorum kendimi. Yalnız bu defa birilerine değil, şeylere. Çook daha başka şeylere.