me, myself and I

 Çok minnettar olduğum şeyler ve şahıslar var hayatımda. Jung, onlardan biri. Doyurucu ve anlamlı bir hayatı yaşama anlayışına yakınsadığım anlarda onunlaydım. Bugün Didem'in canlı yayınına katıldım yine. Sadece ve sadece birinin dilinden anlamanın verdiği haz üstüne bile burda sayfalarca gevezelik edebilirim. Aynı dilden konuştuğum birini bulmak benim hayatımda inanılmaz kıymetli bir şey. Milyonda bir gibi hissettiriyor. Bahsettiğim dilin terminoloji falan olmadığını söylememe gerek yok. Onun da verdiği bir tat var elbette ama onu yalnızca akademik düzeyde hissedebilirdim ve bunun bir benzerini üniversitede AA ile geçtiğim derslere ve o derslerin hocalarıyla kurabildiğim bağlara bakarak da anlayabiliriz. Didem'le olansa, daha ziyade lisedeki edebiyat hocamla kurabildiğim bağlantının bir benzeri. Aynı  arkaplandan gelmiyoruz, benzer kahramanlar. olmadık yolculuklarımızda, ama kendine özgü ifadesinde seçtiği o kelimeler o kadar benim lugatımla uyumlu ki, böylesini bulduğunda ge...

 Glory, I had found out years ago, is so central to my existence. I need to feel it in order to thrive. Be it physical immersion, be it experiencing the divine, be it something else, I do long for it. Haven't been able to see/create/be glory in my life for a time. Don't know until when. Don't know until where.

Kaçınmalar, ne istediğini sorgulamamalar, inançlarını kimselerle paylaşmamalar. Hep güvenli sularda yüzmeye çalışırken kendini belki de daha tehlikeli sulara atmalar -ki o işte bu kısırlığa kendini hapsetmek oluyor-... Çok ilginç. Bunu böyle görmemiştim.  Güvence. "Güvence içinde olduğunda gerçekten kalbinden gelen şeyi yaratmanın cesaretini göstermeye başlamak" fikrindeki güvence, sana aldığın maaşın verdiği güvence değil. Ne isen o olarak kendini ifade edebildiğin ve var olabildiğin alanların var olması o güvence.  xxx Vauv, bu gerçekten bir şeyleri değiştirebilir. Güvende olmak gerçekten bir şeyleri değiştirebilir.

Bir yere varamamalarla barış yapma vakti. Bunu karanlık bir yerden yazmıyorum. Hoş, her yerin aydınlatılmasını da savunmuyorum zaten ama, yine de bu yazıyı yazarken durduğum yer öyle dipler köşeler değil. *** 10 yıldır bu bloga yazıyorum. Bu 10 yılda yazma tıkanıklığıyla geçen zamanlar, geri kalanını katbekat aşmıştır ama vazgeçmedim. Belki bugün sadece bunu tanımak yeterlidir. Vazgeçmeden, öyle ya da böyle buraya yazageldim. İyi ki yaptım. Alıntı yapmayı sevmem, çok edebiyatçı yanım olmadığı için bunu kimden alıntıladığımı da Googlelamadan bilemeyeceğim ama bir yazar "yazmasam delirecektim" diyordu. Herhalde ben de.