me, myself and I

Son 2-3 yıldır yazı yazmak için çok sık ilham geliyor. Özellikle de bünyeye hababam bi fikirler-düşünceler-bilgiler tıkıştırmayı bıraktığım zamanlarda pik yapıyor diyebilirim. "Sonunda ya!" diyor kafam galiba, "bi saldın beni sonunda da dışardan aldıklarını istiflemeye çalışmaktan kendi işlerime vakit bulabildim tekrardan!" Ah ya, öyle haklısın ki. xxx Bu ilhamların tekini* "hayatının divergent evresinde takılı kalanlar" notuyla kaydetmişim telefonuma. Bu notun da sağlam 2 yılı var, hatırlıyorum telefonumu daha yeni almıştım bunu girdiğimde. Gel gör ki yazıya dökmem için bir miktar zaman geçmesi gerekti.  Mm evet, şimdi bunu biraz açıklamam gerekecek: "Divergent" benim üniversite hayatında pek çokları gibi fonksiyondan değil ama, tasarım sürecinden öğrendiğim bir terim. Bu kelime  temelde, tasarım süreci içinde ilk yaptığın fikir üretme etkinliğinin nasıl bir doğaya sahip olduğunu tanımlıyor. Önce mümkün olduğunca diverge edersi...

Yine melankoliye bağlamak gibi olmasın ama eski günlere bakınca o kadar özlüyorum ki, öyle güzel günlerimiz oldu ki, şimdi olanlar bize reva olamaz diyorum kendi kendime. Nasıl anlatacağımı bilemiyorum. Hayatımızın tadını çıkarırmışız be biz, daha ne olsun? Mutluluk, güzellik bizimmiş. Işıl ışılmışız. Tenimiz, saçımız en önemlisi gözümüz parlarmış be! İsteklerimiz, hedeflerimiz, onlar uğruna verdiğimiz emekler varmış! Uğraşır, zorlanırmışız, tekrar denermişiz. Şimdi de öyle olmalı. Parıltıyı yakaladığımız minicik bir anı bin yapmalı, başkalarına bulaştırmalıyız. Yani başka yapacak şey gelmiyor ki aklıma. Aynı anda koca bir ülke olarak kahkaha atsak ne olur?