me, myself and I

Travma sonrası büyüme üstüne çalışan psikologlar zorlu bir dönemin sonunda pek çok insanın serpilip geliştiğini buldular. Bu parça, psikolog Scotty Barry Kaufman ve HuffPost Baş Yazarı Carolyn Gregoire’nin yeni kitabı “Wired to Create: Unraveling the Mysteries of the Creative Mind”tan alınmıştır. Frida Kahlo, en ünlü otoportrelerinden birinde kendini bir hastane yatağında çıplak ve kanayan halde, bir salyangoz, bir çiçek, kemikler ve fetüs gibi süzülen objelere kızıl damarlardan oluşan bir ağla bağlanmış halde betimler. 1932’de yaptığı bu sürrealist Henry Ford Hospital tablosu, Kahlo’nun yaptığı ikinci düşüğün güçlü bir sanatsal bir yorumudur. Kahlo, günlüğüne tablosunun acı mesajını taşıdığını yazar. Ressam o ikonik otoportrelerine birden fazla düşüğün, geçirdiği çocuk felcinin ve diğer sayısız şanssızlığın deneyimini aktarmasıyla bilinir ve onun işlerinin gerçek anlamda anlaşılabilmesi için bunu motive eden acının anlaşılması gerekir. Zorluktan doğan sanat fenomeni sad...

Kendimi üstümde gereğinden çok aşırı fazla yük taşıyormuş gibi hissediyorum. Ve buna yalnızca iki günlük bir "yalnız ve göçebe" olma halinin ardından erdim. Yani evet pek uzun sürmedi doğal döngülerime dönüp kendimi hatırlamam. "Your most authentic self" dedikleri hani. He işte o. Çünkü son 1 yılda kendime git gide daha çok yaklaştığımı biliyorum. Ama şu an, en yakın hissettiğim an olabilir. Gereğinden fazla eşya, gereğinden fazla bilgi, gereğinden fazla görev, gereğinden fazla istek... En acısı, -ve kulağa en kibirli geleni, ki öyle değil- gereğinden fazla insan. Bu "yalnız ve göçebe olma hali" yaklaşık 10 gün kadar devam ediyor olacak. Bu ara, yeni kabuğumu kırmak için güzel bir süre zarfı olabilir. Fazlalıklar kabuğu mu. Hakkımda hayırlısının olmasını diliyorum.