me, myself and I

Geçtiğimiz yıllar içinde sürekli güncel ya da akademik makale takip etmenin sonucu olarak iyice o dili benimser, kullanır olmuşum. Hem kişisel dilden, hem de Türkçe üretim yapmaktan uzaklaşmışım oldukça, bugün bütün geçmiş blog girdilerimi tararken fark ettim. Dillerin ürettiğin içerik etkisi üzerindeki etkisi inanılmaz ve gerçekten de bir süredir İngilizce'de kendimi daha rahat ifade eder hissediyorum ama bu aslında hiç hoşuma gitmiyor. Türkçe'de gerilemiş olduğumu fark ettim ve biraz daha fazla Türkçe okumaya karar verdim. Özellikle edebi anlamda. Kurgu eser okumayalı bile o kadar vakit oldu ki! Biraz çeviri biraz da orijinal edebi nitelikli Türkçe okuma niyetini buraya koyuyorum, hadi bakalım neler değişecek. Not: Nedendir bilmem, kendi blog yayınıma yorum yapamaz durumdayım. Yollar ve Riskler yazısına yorum yapan okuyucu, sana bahsettiğin şeyin sezgi dediğimiz şey olduğunu ve varoluş amacının ciddiye alınmak, güvenilmek olduğunu düşündüğümü iletmek isterim, umarım hala ...

21st century is one to talk a lot about. Who could've imagined that you will be working remote for an oversea -what? overocean, to be exact!- company and interning, again, with an overocean design collective so-to-say, and translating freelance for someone you never met in-person. And then doing all these, you realise that you've been in your 9 m2 room all along. Suddenly browsing for "Ireland nature 4k" videos on youtube to get a relaxed kind of mood, and wow you've been into the beautiful seashores and the castles of a fabulous piece of earth right from your couch. Not to brag about the wonders of technology, nor to mortify the connectedness of the 21st century world... It is the human experience after all. Yes, experience as in the user-experience that you've been reading sometimes for hours a day. And yes those so-called users are human, too. So it is always about you at least a little bit when designing, contemplating, imagining... But never %100... Havin...