Yeniden

Yıllar yılı öyle çok beslenmişiz ki güzel zamanlarla, hem zamanında yemişiz meyveyi hem de hepimiz yemişiz, düşün! Şimdiyse bu çürük zamanlar ağzımızı ekşitmekten de çok, midemizi bozuyor bana kalırsa. Hasta ediyor. Ama bağışıklığımız çökmedi ki daha bizim. Mücadele eden antikorlarız her birimiz Yer'in sinesinde oradan oraya koşuyoruz. Nasıl olacak bilmiyorum ama, böyle gitmeyecek bu düzen... Gidemez çünkü, adımın Berfu olduğu kadar eminim böyle olmayacağından. Bir an önce bir şeylerin düzelmeye başlaması gerek. İstediği yerden başlayabilir değişim, her türlüsüne razıyım.

Çünkü "çok kırılmış-ama-güçlenmiş-saflığını yitirmiş-ama-yaşanmışlığı olan" olmaktan fena halde bezmekte hissediyorum. İçim bana, olan hiçbir şeyin olmamış gibi olamayacağını söylerken, öte yandan, öyle kötü günlerin geçebildiğini gördüm ve öylesine geride kaldı ki onların çoğu, en çok umut da bende sanki şimdi bütün melankolinin yanında. Başkalarını buna nasıl inandırırım ki? İşte en çaresiz kaldığım nokta. Bu böyle gidemez, bana güvenin diye bağırmak istiyorum ortalık yerlerde. Ama yapmıyorum. Belki de bunu yapmaya başlamalı. İnancı yükseltmek hepimizi iyileştirmeye başlayacak beki de, tabii ya! 

İnanın hepiniz, öyle bir geçecek ki bu günler... Dalgalanacağız da durulamayacağız, kutlamaların ardı arkası gelmeyecek, Kaynağı belli ol(may)an bir enerji yayılacak Küre'ye. Yaşamaktan uyuyasımız gelmeyecek. Hasretlik olduğumuz her bir şeye dört elle sarılacağız yeniden. Yeniden birbirimizi seveceğiz. Koşacağız, her bir yaşam kasımızı esneterek yeniden başlayacağız. Yeniden ve yeniden ve yeniden ve yeniden!