me, myself and I

Saat 13:00 olmadan başlamalıydım bu yazıya. Şükürler olsun ki oldu. Şimdi bahsedeceklerim yine bu aralar enerjimi nelere harcadığımla ilgili. Mesela Antalya'ya dün geldim ve yalnızca bir buçuk gün içinde şu bezdirici havaya savurmadığım küfür kalmadı. Yo hayır elbette küfretmedim. Ama keşke etseymişim. Neyse, son hazırlıklar falan işte. Evet, dünden beri kampla ilgili eşyalarımı hazırlamakla meşguldüm. Her şey neredeyse tamam. Tek eksik, su matarası. Hayır yahuu, kırtasiyede satılanından değil. Hani outdoor sporlar için olanından, daha havalı olanından. Olayı şöyle izah edeyim: "The sun was shining and the birds were singing...That day, Berfu...". Tamam bu hazin hikayeyi daha fazla ertelemeye gerek yok, ne olacaksa olsun artık. Anlatıyorum... chapter 1 "Ulan benle dalga mı geçiyolar anlamadım ki! ... Hayır abi diyorum sana 3-4 yıldır yahu. ... Tamam abi sakinim ben." diyordu telefonun diğer ucundaki arkadaşına. Şöyle ki, şu eve taşındığından beridir cadde...

Tatildeyiz ya hani çoğumuz, büyük beklentilerle karşıladığımız koskoca 4 aylık tatilde. Tam da ortasında. Hiç değilse benimki bu defa o kadar da boş değil. Ha önceki yıllarda sadece yapmaktan zevk aldığım şeyler farklıydı ve Antakya'ya falan gelince kendimi onlara veriyordum. Yani şu an boş gelse de önceki yıllar hiç de fena değildi. Her neyse, bu yaz geldi, başladı filan ya. Tatil planımdan bahsetmiş olayım. Ne yaptım, ne yapıyorum, ne yapacağım gibisinden. Okul bittikten sonra dahi, katılımcısı olduğum proje (Bkz. TED Access İngilizce Eğitim Projesi) sebebiyle TED'e gidip geldim filan. Tam da gün ortalarında. (Öyle deme ama, günümü mis gibi klimalı mekanda geçirdiğim için avunuyorum ben.) Yani uzunca bir süre tam bir tatil boşluğuna, aylaklığına düşemedim. Ha sonrasında düştüm de nooldu? Yok yok güzel şeyler oldu aslında. Kendime yeni ilgi alanları yarattım. Sinema filan. Hatta beni şevklendirsin sadece heves olarak kalmasın diye odamda abime ait olan 70'ler ve 90...

malumunuz tatil geldi de çattı. e ne demek bu? ense demek, kebap demek. biraz da künefe demek aslında. antakyaya gidicem ya hani, o bapta. ama ondan önce kuzu gelicek. kuzuyu özledim ben ya. kuzuu gel artık!

Levrek, hamsi, kalkan... Kader anı Haziran! : "“Seninki kaç santim?” kampanyasının sonucu belli oluyor. Tarım Bakanlığı balıkların ve denizlerin geleceğine Haziran’da karar veriyor. İş işten geçmeden, balıklar tükenmeden, daha fazla ertelemeden, hemen şimdi eyleme katıl."

yok arkadaş böyle güzel müzikli hoş bi mekana gideceksen yanındakiler mekanın müziği, eğlencesi için giden insanlar olacak.olmuyor diğer şekilde.çok sıkılıyorsun.sonra asıl gitme amacının gerçekleşmesini dahi beklemeden çıkıp gidiyosun.hızını alamayıp yolu yarıladıktan sonra acıktığını fark ediyosun.yandaki adam sıcaaaaaeak simiiiit diye bağırırken bi  tane alıyosun.sonra yiye yiye yürümeye devam ediyosun.sonra denize nazır bi yere gidip oturup tek başına simidini yemeye devam ediyosun.amacın simit-çay.ama adam sen simidini bitirdikten sonra getiriyo çayını.daha da bi sinir oluyosun.dağ, deniz falan güzel oluyo toparlıyosun biraz.sonra tekrar hızlı hızlı adımlarla evine yürüyosun.içeri girince direk yemek yiyosun sinirin biraz daha geçiyo.sonra da öyle işte.

Şimdi ben bir hevesle oturdum azıcıktan kurcalayarak bir blog oluşturdum ama bakalım noolcak sonu. Aklımdakine göre insanlar falan sevecek. Ama ben acaba o aklımdakini yapabilecek miyim? Tartışılır. Şimdilik bööyle amatör amatör takılacağım işte. Haydin hayırlısıı...