Şimdi ölsem içimdeki her şey benimle birlikte gidecek ve benden geriye esasen hiçbir şey kalmamış olacak diye düşünüyorum ve dehşete düşüyorum. O an için herkese her şeyle ilgili en sahici hislerimi anlatmak için yanıp tutuşuyorum. Ve sonra bakıyoruz, yine geçmiş, yine her şey her zamanki haline dönmüş ve hiçbir şeyin değeri kalmamış. Kendime değer versem, bunu hayata geçireceğim ama öyle bir raddedeyim ki, kendime değer vermeye enerjim yok. Geri kalan bütün önemsiz şeyler yüzünden. Bu yaz belki kendimi biraz olsun iyileştrebilirim. Diğer bir deyişle, bazı yaralarımı onarmayı başka yaralar açarak başarabilirim. Kim bilir. Bu olmazsa eğer, sadece aynı yaralar açılmaya ve derinleşmeye devam edecek. Ve sonra neler olduğunu göreceğiz.
Bir ineğin hayatını burada anlatacak olsam en çok kullanacağım kelime çökmek olurdu.
Geçtiğimiz yaz bir ara oturup birkaç ineği izlemişliğim var. Sükunet. Basitlik. Kaygısızlık. Minnetsizlik. Onlardan öğreneceğimiz çok şey var. Ben söylemiş olayım da...
Yasam denen bu altüst oluş hali içinde kıymet bulmak gibi bir sonuçsuz eyleme gireriz mütemadiyen. Bundan mıdır bu gelgit hallerimiz acaba?
YanıtlaSilBireye kiymet bicme cabalarindan benimkisi. Ozel, tekil ve gelip geciciye oyle kafayi takmisim ki, ona dair bir sey okunamadan yeryuzunden gecip gidecek diye dehsete dusuyorum.
YanıtlaSil