me, myself and I

Blogda ikinci çeviriyi yayınlıyorum! Böyle bir niyetim olduğundan daha önce bahsetmiştim aslında ama ikincisini yapmam biraz zaman aldı. Okumayanlar için, birincisi şurada .  Bu seferki konu ise daha önce Dünya Doğum Kontrolü Gününde kısaca tanıttığım bir mevzuyla ilgili.  (o da şuracıkta , bu çeviriyi okumadan evvel ona bir göz atmalısınız) Justisse Yöntemine, yani Doğurganlık Farkındalığı Yöntemine bir giriş yapmıştım, çünkü her yerde doğum kontrol hapının pompalanması ve çok iyi bir seçenekmiş gibi sunulması beni çileden çıkarıyordu ve Türkiye’de tam olarak DFY adına olmasa dahi genel olarak döngü farkındalığı adına atılmaya başlanan adımlar beni oldukça heyecanlandırıyordu, ki artarak devam etmesi daha bile umut verici! Orijinali şu olan çevirinin girizgahını daha da uzatmıyorum, buyrunuz, (okuyunca bir de yakınınızdaki yörenizdeki kadınlara gönderseniz, onlarla konuşsanız tartışsanız da fena halde tatlı olur <3 ): “Doğurganlık Farkındalığı Yöntemleri ...

Geldi bir 8 Mart daha. 2017'nin 8 Mart'ındayız şimdi. 8 Mart'a ilk kez büyük anlamlar yüklemeye başlamamın üstünden 4 yıl geçmiş bile. Bu 4 yılda pek çok kavramla tanıştım. Patriyarka, heteronormativite, seksizm, mizojini, Marksist feminizm, sosyalist feminizm, liberal feminizm, radikal feminizm, İslamik feminizm, ekofeminizm... bunların kendi aralarındaki ilişkiler, tartışmalar... saymaya, açıklamaya kalksam buradan bizim köye yol olur. Okumak öğrenmek kötü bir şey değil, bir sürü makaleler, yazılar, ropörtajlar, dünyanın binbir yerinden deneyimler gördü bu gözler 4 yılda. Her okuduğum, her izlediğimden yeni bir şeyler öğrendim. Ama sanırım geldiğim noktada bana bütün bu okuma lardan/ bilgi lerden daha fazla ilham veren başka bi şey vardı. Ne mi? Kadınlar. Ta kendileri. Etten, kemikten, kandan olanları. Çünkü onların gözlerinde, yüreklerinde; yazsan binlerce sayfaya sığmayacak o bilgi lerden süzülmüş ve bana akmış asıl bilgelik vardı. Leyla Khaledleri, Arîn Mîrkanları, ...

#Sen beni yenemedin,  çünkü ben senle oynamadım.# Ne zaman savaşa girmediğimi anladım. Yenileceğimi bildiğimde falan değil, yenilmeyeceğimi biliyorum. Ancak nasıl yeneceğimi kestirip de savaşın beni çirkin göstereceğini bildiğim yerlerde, "iyi" görüntüden taviz vermeyerek savaşa hiç girmemeyi tercih ediyorum. Sanıyorum insanların her bir kusurundaki güzelliği arayan gözlerim, aynı bakışları kendine çeviremeyecek kadar yorulmuş oluyor.

Kalplerimizin sıcacık olduğu, birbirine eridiği bir yıl olsun...

Yıllar yılı öyle çok beslenmişiz ki güzel zamanlarla, hem zamanında yemişiz meyveyi hem de hepimiz yemişiz, düşün! Şimdiyse bu çürük zamanlar ağzımızı ekşitmekten de çok, midemizi bozuyor bana kalırsa. Hasta ediyor. Ama bağışıklığımız çökmedi ki daha bizim. Mücadele eden antikorlarız her birimiz Yer'in sinesinde oradan oraya koşuyoruz. Nasıl olacak bilmiyorum ama, böyle gitmeyecek bu düzen... Gidemez çünkü, adımın Berfu olduğu kadar eminim böyle olmayacağından. Bir an önce bir şeylerin düzelmeye başlaması gerek. İstediği yerden başlayabilir değişim, her türlüsüne razıyım. Çünkü "çok kırılmış-ama-güçlenmiş-saflığını yitirmiş-ama-yaşanmışlığı olan" olmaktan fena halde bezmekte hissediyorum. İçim bana, olan hiçbir şeyin olmamış gibi olamayacağını söylerken, öte yandan, öyle kötü günlerin geçebildiğini gördüm ve öylesine geride kaldı ki onların çoğu, en çok umut da bende sanki şimdi bütün melankolinin yanında. Başkalarını buna nasıl inandırırım ki? İşte en çaresiz kaldığı...

Bilmedigim sey cok; bildigim, kalbimin acidigi. Ozlemle aciyor. Guzel gunlere ozlemle. ... Kurumus kabuklar var bir de. Hissizlesmis. Belki de simdi yara kabuklarını dokme zamani. Once fazlaliklar kabugumdan kurtuldum, simdi de sira yara kabuklarini atmakta. Altindaki dokuyu beslemekte, oksamakta belki nemli tutmakta. Kuruyup yeniden kabuklanmasini engellemekte. Hadi oyle olsun. Dilimizde söz, yüreğimizde sevgi ve zamanda yarınin tükenmedigini kanitlayalim, hadi nolursun!

Yasamadigim asklarin hisleriyle oradan oraya savrulup yasadigim asklari hissedememek mi benim payima dusen?

Soru işaretlerini hiçbir zaman bitiremeyeceğiz. Yanlış kararlar vermeyi asla bırakmayacağız. Nereye gittiğimizi katiyyen bilemeyeceğiz. Saatin kaç olduğunu da. İnsanları hiçbir zaman tanıyamayacağız. Yaratıların sınırını hiç bilemeyeceğiz. Evreninkileri de. Güneş'in adının Güneş olduğundan asla emin olamayacağız. Bir şeylerden emin olmaya çalışmaktan hiç vazgeçmeyeceğiz. Oyunu kimin oynadığını bulmaya çalışmaktan ömrü billah bıkmayacağız. Hiçbir cümlemizin sonu olmayacak. Yaralamayı ve yaralanmayı elden hiçbir şekilde bırakmayacağız. İşte biz. Mükemmel derecede kusurlu insan. ooohh...

Bugün Dünya Doğum Kontrolü Günüymüş. Söylenebilecek çok şey var aslında. Genç ve yetişkin kadınların doğum kontrolü hakkındaki farkındalıkları günümüzde ne yazık ki doğum kontrol hapının yararlarının propaganda edildiği bir durum üstünden kuruluyor. Ki, kullanım alanları düşünüldüğünde genel kadın sağlığındaki düzenleyici rolü daha da çok bastırılmakta. Oysa kadınların kendi döngülerine aşina olmadan tecrübe ettiği her türlü uygulamanın anlamsız olduğunu düşünüyorum. Doğum kontrol hapı dediğiniz şey, vücudunuza dışarıdan hormon enjekte etmektir ve ben bu konuda hiçbir şey bilmezken dahi kulağıma çok rahatsız edici gelirdi. Hatta bu yüzden çok ağır geçen adet dönemleriyle yıllarca uğraşmış ve bir sürü yol ve ilaç denemiş biri olarak ben bile hiç düşünmedim böyle bir "tedavi"yi. Asıl mevzunun beden okuryazarlığı diye adlandırabileceğimiz yoldan geçtiğini anlamaksa bende tüm süreci değiştirdi. Çok ayrıntıya girmeyeceğim ama madem böyle bi gün var, duymayanlara Justisse doğum kon...

Travma sonrası büyüme üstüne çalışan psikologlar zorlu bir dönemin sonunda pek çok insanın serpilip geliştiğini buldular. Bu parça, psikolog Scotty Barry Kaufman ve HuffPost Baş Yazarı Carolyn Gregoire’nin yeni kitabı “Wired to Create: Unraveling the Mysteries of the Creative Mind”tan alınmıştır. Frida Kahlo, en ünlü otoportrelerinden birinde kendini bir hastane yatağında çıplak ve kanayan halde, bir salyangoz, bir çiçek, kemikler ve fetüs gibi süzülen objelere kızıl damarlardan oluşan bir ağla bağlanmış halde betimler. 1932’de yaptığı bu sürrealist Henry Ford Hospital tablosu, Kahlo’nun yaptığı ikinci düşüğün güçlü bir sanatsal bir yorumudur. Kahlo, günlüğüne tablosunun acı mesajını taşıdığını yazar. Ressam o ikonik otoportrelerine birden fazla düşüğün, geçirdiği çocuk felcinin ve diğer sayısız şanssızlığın deneyimini aktarmasıyla bilinir ve onun işlerinin gerçek anlamda anlaşılabilmesi için bunu motive eden acının anlaşılması gerekir. Zorluktan doğan sanat fenomeni sad...