me, myself and I

En son geçen ay adet olduğumda yaşadığım korkunç ağrılar sonucu Elvan'ın beni kendi arabamla işyerinden eve getirmesinden ve benim saatler boyu evde kıvranarak yatıp zar zor kendime gelebilmemden sonra, jinekoloğa gitmeyi bir kez daha denemeye karar verdim. Saatler boyu ağrıdan ağlamaklı halde kıvranarak yatmak arkadaşlar, anlatması kolay, yaşaması baya dramatik. Her ay. Aynı miktarda. Dramatik. Bugün randevu günüydü. Sokağa çıkma yasağı olduğu için polislerin beni durduracağı ve benim muzaffer bir edayla randevu mesajını göstereceğim anı çok bekledim ama yolda çevirme falan olmadı. Öncelikle o kadar da kötü bir doktor görüşmesi değildi. Ama benim bir gün öncesinde özenle hazırladığım kağıtta yazanların ne kadarını orada anlatabildiğim tartışılır. Kendimi biraz hayal kırıklığına uğrattım bu konuda çünkü gayet proaktif, kendinden emin ve talepkar olacağımı zannederken yine pasif ve duyduklarıyla yetinen bir moda girdim. Kısa konuşmadan sonra ilk kez pelvik değil de vajinal ultrason ...

  NE?

 Çok minnettar olduğum şeyler ve şahıslar var hayatımda. Jung, onlardan biri. Doyurucu ve anlamlı bir hayatı yaşama anlayışına yakınsadığım anlarda onunlaydım. Bugün Didem'in canlı yayınına katıldım yine. Sadece ve sadece birinin dilinden anlamanın verdiği haz üstüne bile burda sayfalarca gevezelik edebilirim. Aynı dilden konuştuğum birini bulmak benim hayatımda inanılmaz kıymetli bir şey. Milyonda bir gibi hissettiriyor. Bahsettiğim dilin terminoloji falan olmadığını söylememe gerek yok. Onun da verdiği bir tat var elbette ama onu yalnızca akademik düzeyde hissedebilirdim ve bunun bir benzerini üniversitede AA ile geçtiğim derslere ve o derslerin hocalarıyla kurabildiğim bağlara bakarak da anlayabiliriz. Didem'le olansa, daha ziyade lisedeki edebiyat hocamla kurabildiğim bağlantının bir benzeri. Aynı  arkaplandan gelmiyoruz, benzer kahramanlar. olmadık yolculuklarımızda, ama kendine özgü ifadesinde seçtiği o kelimeler o kadar benim lugatımla uyumlu ki, böylesini bulduğunda ge...

 Glory, I had found out years ago, is so central to my existence. I need to feel it in order to thrive. Be it physical immersion, be it experiencing the divine, be it something else, I do long for it. Haven't been able to see/create/be glory in my life for a time. Don't know until when. Don't know until where.

Kaçınmalar, ne istediğini sorgulamamalar, inançlarını kimselerle paylaşmamalar. Hep güvenli sularda yüzmeye çalışırken kendini belki de daha tehlikeli sulara atmalar -ki o işte bu kısırlığa kendini hapsetmek oluyor-... Çok ilginç. Bunu böyle görmemiştim.  Güvence. "Güvence içinde olduğunda gerçekten kalbinden gelen şeyi yaratmanın cesaretini göstermeye başlamak" fikrindeki güvence, sana aldığın maaşın verdiği güvence değil. Ne isen o olarak kendini ifade edebildiğin ve var olabildiğin alanların var olması o güvence.  xxx Vauv, bu gerçekten bir şeyleri değiştirebilir. Güvende olmak gerçekten bir şeyleri değiştirebilir.

Bir yere varamamalarla barış yapma vakti. Bunu karanlık bir yerden yazmıyorum. Hoş, her yerin aydınlatılmasını da savunmuyorum zaten ama, yine de bu yazıyı yazarken durduğum yer öyle dipler köşeler değil. *** 10 yıldır bu bloga yazıyorum. Bu 10 yılda yazma tıkanıklığıyla geçen zamanlar, geri kalanını katbekat aşmıştır ama vazgeçmedim. Belki bugün sadece bunu tanımak yeterlidir. Vazgeçmeden, öyle ya da böyle buraya yazageldim. İyi ki yaptım. Alıntı yapmayı sevmem, çok edebiyatçı yanım olmadığı için bunu kimden alıntıladığımı da Googlelamadan bilemeyeceğim ama bir yazar "yazmasam delirecektim" diyordu. Herhalde ben de.

26 Nisan 2017'de telefonuma kaydettiğim not: "Content! Ne güzel kelime!" Bunu yazarkenki hislerimi ve aklımdan geçenleri çok iyi hatırlıyorum. Sıkça özlemini çektiğim ama tanımlayamadığım bir hissi anlatan o kelimeyi duyduğum an tanımıştım. Dilleri öğrenmeyi, kurcalamayı bu kadar sevmemin en büyük sebebi bu olabilir. O her dilde birbiriyle örtüşen kelimeler sayesinde bazı hislerin nasıl da ortak olduğunu idrak etme, veya bildiğim bir dilde bir karşılığı olmayan olguyu başka bir dilde keşfetmemle gelen "oh, ifade edilmeye ihtiyacı varmış bu şeyin" hissi... İkisi birbirinden güzel. Birbirinden heyecanlı. İkincisine biraz daha fazla tav oluyor olabilirim. Velhasıl... O zaman bunu telefonuma kaydederken yine bir blog yazısına döndürmek amaçlı yapmıştım bunu. Ve ileride bu kelimeyle olan bağımın o hissiyattandan öte, yaptığım işle de kurulacağını kesinlikle tahmin etmemiştim. *** Cambridge sözlüğünde dediği üzere : "content" kelimesi durumundan...

Günümüzde bir şeyi mümkün kılmanın sırrı onun gerçek olması için gerekli şeyleri oldurmak değil, onun gerçekleşmesinin önündeki engelleri tanımak ve kaldırmak daha ziyade. Üstelik bu hiç de pasif bir rol değil, bir yapma hali yine söz konusu; sadece başka bir formda. O kadar çok şey "var" ki dünyada, bu durum buradan kaynaklanıyor işte. Eskisi gibi bir yokluk, kıtlık (her anlamda) çağında değiliz. "Var" olanlar arasından seçimler yapıp kalanları ayıklayabilince istediğimize ulaşmış oluyoruz. Hatta daha da ileri gidiyorum, esasında sahip olup da eksikliğini hissettiğimiz şeyleri de ancak diğer şeylerden ayırdığımızda gerçekten hayatımızda görebiliyoruz. Bu da, bir şeylerin "var olması"yla "var edilmesi" arasında farka götürebilir bizi. Var olmaları yetmiyor, bizim var etmemiz gerekiyor onları. Bu da birçok diğer şeyi "yok ederek" oluyor. Yapmak istediklerimin çoğu, daha önce yapmış olduğum şeyler. Pek öyle daha önce deneyimlemediği...

Selamlar, Hayatım ve dünyam daha küçükken kafam daha büyüktü gibi hissediyorum. Hayatımda yapmak istediğim şeyler ve yaptıklarım arasındaki fark çokken, anlatmaya değer bulduğum daha fazla şey vardı. Belki onlar daha değerliydi, az oldukları için falan hani. Oysa şimdi bulunduğum yerde, kafam ile hayatımın paralelliğine aklım şaşıyor. Yıllar önceki küçük Berfu'nun hayal ettiği yolda yürüdüğümü görebiliyorum. Elbette değişiklikler, güncellemeler oldu ama kafalar hep aynı kaldı: bağımsız bir hayatı kurabilmek. Çelişkiler beslemiş demek ki kişisel üretimimi. Sonra sonra uyumda olmaya başladıkça akıl ile ifa, yazmaya değer şeyler değişmiş hep buralarda. Lise 3'teki blog girdisinde 2 yıl sonrasının çok farklı olacağını söyleyen Berfu, üniversitede istediği an atlayıp kuzeninin yanına gidebilmenin özgürlüğüne sahip olacağından çok emindi. O Berfu bunu bir kez yaptı da hatta. Çok iyi hissetti. Tatmin. Başarı. İçini doldurmuştu bu. Öncelerde gözü hep İskandinavya'da olan, o...

Geçtiğimiz yıllar içinde sürekli güncel ya da akademik makale takip etmenin sonucu olarak iyice o dili benimser, kullanır olmuşum. Hem kişisel dilden, hem de Türkçe üretim yapmaktan uzaklaşmışım oldukça, bugün bütün geçmiş blog girdilerimi tararken fark ettim. Dillerin ürettiğin içerik etkisi üzerindeki etkisi inanılmaz ve gerçekten de bir süredir İngilizce'de kendimi daha rahat ifade eder hissediyorum ama bu aslında hiç hoşuma gitmiyor. Türkçe'de gerilemiş olduğumu fark ettim ve biraz daha fazla Türkçe okumaya karar verdim. Özellikle edebi anlamda. Kurgu eser okumayalı bile o kadar vakit oldu ki! Biraz çeviri biraz da orijinal edebi nitelikli Türkçe okuma niyetini buraya koyuyorum, hadi bakalım neler değişecek. Not: Nedendir bilmem, kendi blog yayınıma yorum yapamaz durumdayım. Yollar ve Riskler yazısına yorum yapan okuyucu, sana bahsettiğin şeyin sezgi dediğimiz şey olduğunu ve varoluş amacının ciddiye alınmak, güvenilmek olduğunu düşündüğümü iletmek isterim, umarım hala ...